یک روز عالی

.

7khoshnevis7 — Sun, 04 May 2008 21:27:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

روزها مینوشتم و شب ها به امید اینکه تو را در خواب ببینم، به رختخواب میرفتم. هر شب تو خواب بهت قول میدادم که اگر باز هم به دیدنم بیایی، فردایش را گریه نکنم. آن شبهایی که خوابت را میدیدم، صبح با خنده بلند میشدم، ولی وقتی دوباره میدیدم که کنارم نیستی، تمام روز را غمگین بودم. اما هنوز امیدوار بودم، که هرچه زودتر دلت هوای من را بکند و برگردی. با خودم حساب کرده بودم، هزار بار بیشتر از اینکه خودت را ببوسم، عکست را بوسیدم.

. وقتی خیلی ناراحت بودم، یا مضطرب و نگران، میخوابیدم. خودکشی به سبک خودم. بعد از ده ساعت، زنده از جایم بلند میشدم و انگار یک دنیای تازه را دور و بر خودم میدیدم. بنابراین تا چند دقیقه، سرزنده بودم، اما بعد که کمی دقت میکردم، به خودم میگفتم:"انگار من قبلاً اینجا بودم!" و میفهمیدم، حسابی گول خوردم! نمرده بودم، فقط خواب بودم!

ف.ع

صبح روز اول

7khoshnevis7 — Fri, 11 Apr 2008 08:28:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

میگویند شخصیت انسان در دوران نوجوانی شکل میگیرد...بعضی ها هم معتقدند تا شش یا هفت سالگی شخصیت کامل می شود...این اواخر بیشتر در دوران کودکی خودم و هم بازی های آن روزگار دقیق شده ام...و به اعمال کودکان دور و بر هم دقت می کنم...و حاصل این تامل برای خودم هم جالب است...به این نتیجه رسیده ام که شخصیت و اصول و پایه های رفتاری انسان از همان بدو تولد قابل تشخیص است...البته فرضیه دیگری هم دارم که فعلا فرصت و موقعیت بررسی آن را ندارم...و این است که فکر میکنم شخصیت انسان از همان شب اول! مشخص می شود...

البته معنی این حرف این نیست که خانواده و آموزش و جغرافیای زندگی بی تاثیر خواهد بود...ولی اصول و پایه ها تغییر نخواهند کرد...

.....................................................

اگر در کودکی خودتان و کودکان اطرافتان دقت کنید به نکات جالب بسیاری دست خواهید یافت...برای مثال بنده به تازگی به ابن نتیجه رسیده ام که تمایلات جنسی هر فرد از دوران نوزادی قابل تسخیص است...

و از این دست موارد بسیار است...قبل ترها در کلاس طراحی استاد مطلبی عنوان کرد که سند و منبعش را نمیدانم ولی گفتنش خالی از لطف نیست...استاد میگفت پیکاسو از دوران شیرخوارگی با لمس سینه های دایه اش مفهوم حجم و حجم سازی را فرا میگرفته است...به هرحال اگر شما هم نظری یا تجربه و دریافت مشابهی دارید دریغ نکنید

یا حکیم

شهر پشت دریا

7khoshnevis7 — Sun, 06 Apr 2008 03:13:00 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

به یاری دوست که همه چیزم از اوست.
میخواستم بنویسم...با خودم گفتم وبلاگ می سازم برای نوشتن...برای خودم...جایی خواندم که نوشتن به افکار نظم می دهد...میخواستم بنویسم
وقتی شروع شد تازه فهمیدم که این چیزها به این راحتی هم نیست...دل نوشت واقعی را ساده نمی توان نمایش داد...
ماجرا از آن هنگام آغاز شد که فکر کردم حداقل یک نفر غیر از خودم وبلاگم را می خواند...و سوال...که من حق دارم آنچه در دلم میگذرد با او تقسیم کنم؟آیا حق دارم همه خوب و بدش را با او تقسیم کنم؟
و تردید...و بازهم تردید
تصمیم گرفتم حرفهای خوب را بنویسم...آنچه درست است...آنچه زیباست...اما این خوبی ها و زیبایی ها همه ی دل من نیست...این تمام آن چیزی نیست که برای گفتن دارم
...............
از زیاده گویی پرهیز میکنم و می روم سراغ اصل مطلب:
از این پس میخواهم هر آنچه واقعا در دلم میگذرد بنویسم انشاالله.
که اگر جز این باشد این وبلاگ مانند خیلی چیزهای دیگر سالهای اخیر آخرش دلزدگی است و بیهودگی.

یا لطیف ارحم عبدک الضعیف

7khoshnevis7 — Tue, 01 Apr 2008 23:03:56 GMT

7khoshnevis7 — Sun, 30 Mar 2008 17:33:18 GMT

اعوذ بالله من الشيطان الرجيم
بسم الله الرحمن الرحيم

اسراری از نماز و نیایش

7khoshnevis7 — Fri, 28 Mar 2008 04:48:38 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

این از اون نوشته هایی است که خودم خیلی دوستش دارم...امیدوارم شما هم استفاده کنید.

نماز، بالاترین وقت ملاقات و استحضار و حضور در محضر خدا است... نماز برای خضوع و خشوع جعل شده است با همۀ مراتب خضوع و خشوع. [در محضر بهجت:1/222]

نماز، جامی است از اَلَذّ لذایذ [لذّت بخش ترین لذتها] که چنین خمری خوشگوار در عالمِ وجود نیست! [در محضر بهجت:1/222]

نماز، اعظم مظاهر عبودیّت است که در آن، توجه به حقّ می شود. [در محضر بهجت:2/377]

تمام لذتها روحی است؛ و آن چه از لذات که در طیب [عطر] و یا از راه نساء به صورت حلال تکوینا ً مطلوب است، بیش از آن و به مراتب بالاتر، در نماز است. [در محضر بهجت:2/392]

قُرب، مراتبی دارد و بالاترین آنها لقاء است. و هر مرتبه از مراتب قُرب را مقرّبی است که بالاترین آنها نماز است. [نکته های ناب: 78]

نماز، عروج مؤمن است و عروج، مستلزم قرب و لقاء است... مؤمن بعد از لقای او، نه تنها به سراغ حبشیّه [زن زشت، کنایه از غیر خدا] نخواهد رفت، که خیال او را هم نخواهد کرد. [نکته های ناب: 82]

ما عظمتی نداریم، همین اندازه عظمت داریم که می ایستیم؛ بعد همین را در رکوع، نصفه می کنیم؛ و بعد به سجده و خاک بر می گردیم. [نکته های ناب:83]

شاید حکمت تکرار نماز – علاوه بر تثبیت – سیر باشد؛ به این نحو که هر نمازی از نماز قبلی بهتر، و نماز قبلی زمینه ساز نماز بعدی باشد.[نکته های ناب:81]

قیام بنده در نماز، اظهار عبودیّت و سکون است، و این که هیچ حرکتی از خود ندارد؛ و سجود غایت خضوع است.[نکته های ناب:83]

سؤال: اجمالاً بفرمایید حضور قلب، چگونه حاصل می شود؟
جواب: بسمه تعالی، اگر مقصود، حضور قلب است، با نوافل و عبادات مستحبّه تحصیل می شود و از آن جمله، تبدیل فرادا به جماعت است. تحصیل حضور قلب به این می شود که در اوقات غفلت به خود فشار نیاورد؛ و در اوقات حضور، اختیاراً آن را از دست ندهد.[به سوی محبوب:62]

سؤال: برای حضور قلب در نماز و تمرکز فکر، دستورالعملی بفرمایید؟
جواب: بسمه تعالی، در آنی که متوجه شدید، اختیاراً منصرف نشوید![به سوی محبوب:63]

اصلاح نماز، مستلزم اصلاح ظاهر و باطن و دوری از منکرات ظاهریّه و باطنیّه است. و از راههای اصلاح نماز، توسل جدی در حال شروع به نماز به حضرت ولی عصر (عج) است.[به سوی محبوب:64]

گوی سبقت را نماز شب خوانها ربودند مخفیانه![به سوی محبوب:68]

سؤال: برای توفیق نماز شب چه کنیم؟
جواب: با قرائت آیۀ آخر کهف و اهتمام به این امر اگر علاج نشد، تقدیم بر نصف می شود [قبل از نیمه شب به جا آورده می شود.] [به سوی محبوب:77]

سؤال: در نماز شب و سحرخیزی، قدری کسل هستم، لطفاً راهنمایی فرمایید؟
جواب: بسمه تعالی، کسالت در نماز شب به این رفع می شود که بنا بگذارید هر شبی که موفق (به خواندن آن نشدید)، قضای آن را به جا آورید. [به سوی محبوب:77]

از آیِۀ شریفۀ (اِنَّ الصَّلاةَ تَنهَی عَن الفَحشآءِ وَالمُنکَرِ [عنکبوت:45] نماز، انسان را از کارهای زشت و ناپسند باز می دارد.) استفاده می شود که (لا صَلاةَ لِمَن لایَنتَناهی عَن الفَحشاءِ وَالمُنکَر: کسی که از کارهای زشت و ناپسند خودداری نمی کند، واقعاً نمازش نماز نیست!) [در محضر بهجت:2/83]

این احساس لذت در نماز، یک سری مقدمات خارج از نماز دارد، و یک سری مقدمات در خود نماز. آن چه پیش از نماز و در خارج از نماز باید مورد ملاحظه باشد و عمل شود این است که: انسان گناه نکند و قلب را سیاه و دل را تیره نکند. و معصیت، روح را مکدّر می کند و نورانیّت دل را می برد. و در هنگام خود نماز نیز انسان باید زنجیر و سیمی دور خود بکشد تا غیر خدا داخل نشود یعنی فکرش را از غیر خدا منصرف کند.[برگی از دفتر آفتاب:133]

یکی از عوامل حضور قلب این است که: در تمام بیست و چهار ساعت، باید حواسّ (باصره، سامعه و...) خود را کنترل کنیم؛ زیرا برای تحصیل حضور قلب، باید مقدماتی را فراهم کرد! باید در طول روز، گوش، چشم و هم چنین سایر اعضا و جوارح خود را کنترل کنیم![برگی از دفتر آفتاب:133]

اگر بدانیم اصلاح امور انسان به اصلاح عبادت، و در رأس آنها نماز است، که به واسطۀ خضوع و خشوع و آن هم به اِعراض از لَغو محقّق می شود، کار تمام است![برگی از دفتر آفتاب:139]

همین نماز را که ما با تهدید به چوب و تازیانه و عقوبت جهنمی شدن در صورت ترک آن، انجام می دهیم، آقایان [اولیاء] می فرمایند: از همه چیز، لذیذتر است! [در محضر بهجت:1/122]

همین امور ساده و آشکار مثل نماز، بعضی را بر سماوات می رساند، و برای عده ای هیچ خبری نیست! برای بعضی اعلی علّیّین است، و برای بعضی هیچ معلوم نیست که آیا این معجون، شور است و یا شیرین! [در محضر بهجت:1/283]

سؤال: می خواهم در نماز، تمام اذکار را درک کنم و بفهمم، و آن نور را درک کنم و ببینم تا با آن نور حرکت کنم.
جواب: بسمه تعالی، با شرایط حضور قلب، اعمالتان را انجام بدهید؛ در پاداش چه خواهند کرد، به ما مربوط نیست![به سوی محبوب:62]

سجده، غایت خضوع است؛ یعنی ما هیچ و در پیش تو خاک هستیم.[فیضی از ورای سکوت:77]

سؤال: برای این که در انجام فرمان الهی مخصوصاً نماز، با خشوع باشیم، چه کنیم؟
جواب: در اول نماز، توسل حقیقی به امام زمان (عج) کردن که عمل را با تمامیّت مطلقه [به طور کامل] انجام بدهید.[به سوی محبوب:63]

سؤال: مستدعی است جملۀ کوتاه و رسایی دربارۀ نماز، مرقوم فرمایید که نصبُ العین ما قرار گیرد.
جواب: بسمه تعالی، از بیانات عالیه در فضیلت نماز در مرتبۀ عُلیا، کلام معروف از معصوم (علیهم السلام) است: (الصَّلاةُ مِعراجُ المُؤمِن: نماز، معراج مؤمن است.) برای کسانی که یقین به صدق این بیان نمایند و ادامه دهند طلب این مقام عالی را ...[به سوی محبوب:64]

اگر کسی با وجود این همه مشوِّقات از قرآن و اخبار برای سیر و کمال، از آنها بهره مند نشود، در عقل او خلل است... نماز خواندن برای اهلش مانند حلواخوردن است؛ لذا از نماز خواندن، خسته نمی شوند.[نکته های ناب:82]

در کلمات امیرالمؤمنین (علیه السلام) نیز آمده است: (وَاعلَم اَنَّ کُلَّ شَیءٍ مِن عَمَلِکَ تَبَعٌ لِصَلاتِکَ: بدان که تمام اعمالت، تابع نماز می باشد.)
مشاهده کرده ایم که علمای بزرگ در حال نماز، عجیب و غریب بودند، به گونه ای که گویا آن انسانِ خارج از نماز نیستند! [در محضر بهجت:1/92]

از حدیث (تَنَعَّمُوا بِعِبادَتی فی الدُّنیا فَاِنَّکُم تَتَنَعَّمُونَ بها فی الآخِرَة: در دنیا به عبادت من متنعّم شوید، زیرا در آخرت، به همان متنعّم خواهید بود.) بر می آید که عبادات، قابلیّت تنعّم را دارد؛ ولی ما عبادات را به گونه ای به جا می آوریم که گویا شلاّق بالای سرِ ما است... گویا داروی تلخی را از روی ناچاری می خوریم. [در محضر بهجت:1/350]

سؤال: گاهی اوقات در عبادات، ریا می کنم و بعداً سخت رنج می برم؛ علاج آن چیست؟
جواب: بسمه تعالی، علاج، این است که ریا بکند؛ ولی اگر در مقابل شاه و گدا است، ریا برای شاه بکند؛ (فَافهَم اِن کُنتَ مِن اَهلِه: این نکته را دریاب، اگر اهلش هستی!)[به سوی محبوب:70]

معیار اصلی، نماز است. این نماز، بالاترین ذکر است، شیرین ترین ذکر است، برترین چیز است... همه چیز تابع نماز است؛ باید سعی کنیم این نماز را حسابی درستش کنیم... وقتی نماز درست شد، با حال گشت، انسان آدم شده است. بالاخره محک، نماز است![در خلوت عارفان:103]

وقتی بنده از پیشگاه مقدس حضرت حقّ باز می گردد، اولین چیزی را که سوغات می آورد، سلام از ناحیۀ او است. در دعای مسجد کوفه آمده است: (اَللهُمَّ اَنتَ السَّلامُ، وَ مِنکَ السَّلامُ، وَ اِلیکَ یَرجِعُ، وَیَعُودُ السُّلامُ، حَیِّنا رَبَّنا مِنکَ السَّلام: خداوندا، تو خود سلامی و سلام از ناحیۀ تو است و به سوی تو باز می گردد. پروردگارا، ما را به سلام از ناحیۀ خود تحیّت گوی!)[نکته های ناب:83]

چه قدر تناسب دارد تکبیر برای ورود به نماز، و تسلیم برای خروج از آن! ... در تکبیر، اکبر مناسب است... یعنی تمام امور دنیا و همۀ بزرگها را کنار بگذارید، چون خداوند متعال اکبر است... نمازگزار، با تکبیر، در حرم الهی وارد می شود؛ ولی ما چه می دانیم که اینها یعنی چه! در روایت است که: (لَو عَلِمَ المُصَلِّی مایَغشاهُ مِن جَلالِِ الله، لَمَا انفَتَل عَن صَلاتِه: اگر نمازگزار می دانست که از جلال الهی چه چیزهایی او را فرا گرفته است، هرگز از نماز روی برنمی گرداند!)[نکته های ناب:84]

ذکر خدا در حال نماز، بهترین ذکر است؛ چون نماز به منزلۀ کعبه است؛ و نمازگزار در کعبه و حرم امن الهی داخل شده و بنا گذاشته است که از باب تکبیر، داخل و از باب تسلیم، خارج شود.[نکته های ناب:84]

در جایی دارد که: خدا منّت گذاشته که امر فرموده است مخلوق، با خالق خود خلوت کند و این منافاتی ندارد که در مرآی مردم باشد. کانّه وقتی بنده با خدا خلوت می کند، خالق هم با او خلوت کرده است![نکته های ناب:88]

بلی می شود انسان در نماز دست به دعا بردارد و بگویید: (اَللهُمََّ ارزُقنِی زَوجَةً صالِحَةً: خداوندا، زن شایسته ای را روزی من کن!) یا بگوید: (اَللهُمََّ ارزُقنِی وَلَداً باراً: خداوندا، فرزند نیکوکاری را روزی من کن!)[فریادگر توحید:213]

مرگ در ديدگاه اميرالمؤمنين و سيّد الشّهدا ـ عليهماالسّلام ـ

7khoshnevis7 — Fri, 28 Mar 2008 04:18:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

در كلمات اميرمؤمنان ـ عليه‏السّلام ـ آمده است كه فرمود: « وَاللّه‏ِ، لاَبْنُ أَبى طالِبٍ آنَسُ بِاْلَمْوتِ مِنَ الطِّفْلِ بِثَدْىِ أُمِّهِ. »(1)
به خدا سوگند، قطعا علاقه‏ى پسر ابى طالب به مرگ، از علاقه‏ى كودك به پستان مادر، بيشتر است.
و در كلمات سيّد الشّهدا ـ عليه‏السّلام ـ آمده است: « وَ ما أَوْلَهَنى إِلى أَسْلافى! إِشْتياقَ يَعْقُوبَ إِلى يُوُسَفَ. »(2)
چه‏قدر به گذشتگانم علاقمند و سرگشته‏ام! بسان علاقه‏ى حضرت يعقوب به حضرت يوسف ـ عليهماالسّلام ـ .

هم چنين به هنگام خروج از مكّه و حركت به سوى كربلا طىّ نطقى فرمود:
« مَنْ كانَ باذِلاً فينا مُهْجَتَهُ، مُوَطِّنا عَلى لِقاءِ اللّه‏ِ نَفْسَهُ، فَلْيَرْحَلْ مَعَنا. »(3)
هركس مى‏خواهد جان خود را درباره‏ى ما بذل كند و خود را براى ملاقات با خدا آماده كرده است، باما كوچ كند.
يعنى همه را به جهاد و جنگ و كشته شدن دعوت مى‏نمود. اهل بهشت نيز دوستان خود در دنيا را دعوت مى‏كنند كه چرا نمى‏آييد و در قفس و زندان مانده‏ايد؟!

1. نهج البلاغه، ص 52؛ بحار الانوار، ج 28، ص 233؛ ج 71، ص 57؛ ج 74، ص 334.
2. بحار الانوار، ج 44، ص 366؛ كشف الغمّه، ص 29؛ لهوف، ص 60.
3. بحار الانوار، ج 44، ص 366؛ لهوف، ص 60.

نقل از: پایگاه اطلاع رسانی آیت الله بهجت

شوخی نوروزی

7khoshnevis7 — Mon, 17 Mar 2008 23:08:15 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

نقل میکنم از حقیقت گویی این پست:

چند جا از قول علیا حضرت فرح پهلوی نقل قولی شنیده ام که :

نسلی که ما تربیت کردیم٬ ۸ سال جلوی صدام ایستادند.
نسلی که جمهوری اسلامی تربیت کرده است ....

***

چه حرف حکیمانه ای؟

نه؟

***

جسارتا یک سوال کوچک داشتم.

من باب مشورت٬
می خواستم بپرسم٬
برای این که چند فقره حاج همت و زین الدین و باکری داشته باشیم٬
علیا حضرت بیشتر صلاح می دانند که
جشنواره هنر شیراز راه بیندازیم
یا کازینو ها را مجددا افتتاح کنیم؟
و یا این که شهر نو -و فاحشه خانه ها- را بازگشایی کنیم؟
و یا اگر کافی نیست٬ مشروب خانه ها را افتتاح کنیم؟

به هر حال برنامه های فرهنگی که تحت نظر علیاحضرت اجرا شده اند٬
اثربخشی خود را ثابت کرده اند.

مگر نمی دانید:
شهدا٬
ازمشروب خانه ها٬ دعای کمیل خوان شده اند.
از سینمای آلوده و سکسی آن روزگار٬ درس گرفته بودند و روی مین می رفتند.

زحمات علیا حضرت و تیم همراه بوده است!

اصلا خاندان پهلوی٬
جز نشر دین و دیانت کار دیگری نکرد.
هر چه بود٬ عدل و داد بود.

و چه نسل نمک نشناسی بودند (باکری ها و همت ها و چمران ها)
که شما را
که -این طور الهی- تربیت شان کرده بودید٬
از مملکت با تیپا انداختند بیرون.

نسلی که حق نمک های آن دستان مبارکتان را
-که در کوچه و خیابان با سفیر گلوله بر سینه های فرزندانش می نشست -
نشناخت و قدر ندانست.

***

خاک بر سر آن بی شعور وقیحی که به خودش جرات می دهد چنین حرفی بزند.

دو صد خاک بر سر آن احمقی که از این حرف خوشش می آید و باورش می کند
و با افتخار نقل می کند!

علامه طباطبایی

7khoshnevis7 — Fri, 14 Mar 2008 22:59:07 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

عمل به این توصیه ی علامه طباطبایی را توصیه میکنم

طبق آنچه در انتهای نامه آمده کسانی که عمل کردند اگر وقت و حوصله داشتند لطف کنند و پس از بیست روز حالات خود را در بخش نظرات بنویسند.

متن نامه:

محضر مبارک حضرت آیت الله العظمی جناب آقای طباطبایی، سلام علیکم و رحمة الله و برکاته

جوانی هستم 22ساله که تنها ممکن است شما باشید که به این سؤال من پاسخ گویید:

در محیط و شرایطی زندگی می کنم که هوای نفس و آمال بر من تسلط فراوان دارند و مرا اسیر خود ساخته اند و سبب بازماندن من از حرکت به سوی الله شده اند.

درخواستی که از شما دارم این است که بفرمایید بدانم به چه اعمالی دست بزنم تا بر نفس مسلط شوم و این طلسم شوم را که همگان گرفتار آنند،بشکنم و سعادت بر من حکومت کند؟

لطفاً نصیحت نمی خواهم،بلکه دستورات عملی برای پیروزی لازم دارم.

پاسخ علامه:

السلام علیکم

برای موفق شدن و رسیدن به منظوری که در نامه مرقوم داشته اید،لازم است همتی برآورده و توبه ای نموده،به مراقبه و محاسبه بپردازید.

به این نحو که هر روز که هنگام صبح از خواب بیدار می شوید،قصد جدی کنید که در هر عملی که پیش می آید،رضای خدا را مراعات خواهم نمود. آن وقت در سر هر کاری که می خواهید انجام دهید نفع آخرت را منظور خواهید داشت به طوری که اگر نفع اخروی نبود،انجام نخواهید داد و وقت خواب چهار پنج دقیقه در کارهایی که روز انجام داده اید فکر کرده و یکی یکی از نظر خواهید گذرانید. هر کدام مطابق رضای خدا انجام یافته شکر بکنید و هر کدام تخلف شده استغفار. این رویه را هر روز ادامه دهید. این روش گرچه در ابتدا سخت است و در ذائقۀ نفس تلخ،ولی کلید نجات و رستگاری است. و هر شب پیش از خواب اگر توانستید سورۀ مسبحات(حدید،حشر،صف،جمعه و تغابن) را بخوانید و اگر نتوانستید تنها سورۀ حشر را بخوانید و پس از 20روز حالات خود را برای بنده بنویسید.

ان شاءالله موفق خواهید بود.

مغایرین با ما

7khoshnevis7 — Fri, 14 Mar 2008 22:47:19 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

شاید تو به اینی که می گویم اعتقاد نداشته باشی

اما وجود دارند مردمانی که

زندگی شان با کمترین تنش و آشفتگی می گذرد

آنها خوب می پوشند

خوب می خوابند

آنها به زندگی ساده خانوادگی شان خرسندند

غم و اندوه زندگی آنها را مختل نمی کند

و غالبا احساس خوبی دارند

وقتی مرگشان فرا رسد

به مرگی آسان می میرند

معمولا در خواب

شما ممکن است باور نکنید این را

اما مردمانی اینگونه زندگی می کنند

اما من یکی از آنها نیستم

اه.....نه....من نیستم یکی از آنها

من حتی به آنها نزدیک هم نیستم

آن ها کجایند و

من کجا