چند جا از قول علیا حضرت فرح پهلوی نقل قولی شنیده ام که :

نسلی که ما تربیت کردیم٬ ۸ سال جلوی صدام ایستادند.
نسلی که جمهوری اسلامی تربیت کرده است ....

***

چه حرف حکیمانه ای؟

نه؟

***

جسارتا  یک سوال کوچک داشتم.

من باب مشورت٬
می خواستم بپرسم٬
برای این که چند فقره حاج همت و زین الدین و باکری داشته باشیم٬
علیا حضرت بیشتر صلاح می دانند که
جشنواره هنر شیراز راه بیندازیم
یا کازینو ها را مجددا افتتاح کنیم؟
و یا این که شهر نو -و فاحشه خانه ها- را بازگشایی کنیم؟
و یا اگر کافی نیست٬ مشروب خانه ها را افتتاح کنیم؟

به هر حال برنامه های فرهنگی که تحت نظر علیاحضرت اجرا شده اند٬
اثربخشی خود را ثابت کرده اند.

مگر نمی دانید:
شهدا٬
ازمشروب خانه ها٬ دعای کمیل خوان شده اند.
 از سینمای آلوده و سکسی آن روزگار٬ درس گرفته بودند و روی مین می رفتند.

زحمات علیا حضرت و تیم همراه بوده است!

اصلا خاندان پهلوی٬
جز نشر دین و دیانت کار دیگری نکرد.
هر چه بود٬ عدل و داد بود.

و چه نسل نمک نشناسی بودند (باکری ها و همت ها و چمران ها)
که شما را
که -این طور الهی- تربیت شان کرده بودید٬
از مملکت با تیپا انداختند بیرون.

نسلی که حق نمک های آن دستان مبارکتان را 
-که در کوچه و خیابان با سفیر گلوله بر سینه های فرزندانش می نشست -
نشناخت و قدر ندانست.

***

خاک بر سر آن بی شعور وقیحی که به خودش جرات می دهد چنین حرفی بزند.

دو صد خاک بر سر آن احمقی که از این حرف خوشش می آید و باورش می کند
و با افتخار نقل می کند!

بسم الله الرحمن الرحیم

عمل به این توصیه ی علامه طباطبایی را توصیه میکنم

طبق آنچه در انتهای نامه آمده کسانی که عمل کردند اگر وقت و حوصله داشتند لطف کنند و پس از بیست روز حالات خود را در بخش نظرات بنویسند.

متن نامه:

محضر مبارک حضرت آیت الله العظمی جناب آقای طباطبایی، سلام علیکم و رحمة الله و برکاته

جوانی هستم 22ساله که تنها ممکن است شما باشید که به این سؤال من پاسخ گویید:

در محیط و شرایطی زندگی می کنم که هوای نفس و آمال بر من تسلط فراوان دارند و مرا اسیر خود ساخته اند و سبب بازماندن من از حرکت به سوی الله شده اند.

درخواستی که از شما دارم این است که بفرمایید بدانم به چه اعمالی دست بزنم تا بر نفس مسلط شوم و این طلسم شوم را که همگان گرفتار آنند،بشکنم و سعادت بر من حکومت کند؟

لطفاً نصیحت نمی خواهم،بلکه دستورات عملی برای پیروزی لازم دارم.

شاید تو به اینی که می گویم اعتقاد نداشته باشی

اما وجود دارند مردمانی که

زندگی شان با کمترین تنش و آشفتگی می گذرد

آنها خوب می پوشند

خوب می خوابند

آنها به زندگی ساده خانوادگی شان خرسندند

غم و اندوه زندگی آنها را مختل نمی کند

و غالبا احساس خوبی دارند

وقتی مرگشان فرا رسد

به مرگی آسان می میرند

معمولا در خواب



شما ممکن است باور نکنید این را

اما مردمانی اینگونه زندگی می کنند

اما من یکی از آنها نیستم

اه.....نه....من نیستم یکی از آنها

من حتی به آنها نزدیک هم نیستم

آن ها کجایند و

من کجا

بسم الله الرحمن الرحیم

این چیزهایی که مینویسم دریافت های شخصی من از قرآن کریم است...اگر کسی نظری دارد مرا راهنمایی کند.

سوره ی حمد_آیه ی 7

در این آیه ی شریفه آمده است:

(( ما را هدایت کن به راه کسانی که به آنان نعمت دادی،نه کسانی که بر آنها خشم گرفتی، و نه گمراهان))

از نظر حقیر یکی از هزاران معانی که می توان در این آیه یافت چنین است:

خداوند رحیم با اشاره ی جداگانه به مغضوبین و ضالین به این حقیقت اشاره می کند که هرچند گمراهان در صراط مستقیم قرار ندارند و مورد انعام الهی قرار نگرفته اند اما جزو دسته مغضوبین هم قرار نمی گیرند و مورد خشم خداوند نیستند.

پس این آیه می تواند سر مشقی باشد در ارتباط با بندگان خداوند.اگر احساس کردی که بنده ای جزو دسته مغضوبین است باید تا حد ممکن از او دوری کنی و برائت خود از این دسته را علنی نمایی...اما در مورد گمراهان باید به هدایت و اصلاح شان همت گماری تا آنجا که خود به ورطه ی گمراهی نیفتی.

والله علیم

بسم الله الرحمن الرحیم

این که می خوانید نامه ای است سرگشاده از شهید سید مرتضی آوینی به ابراهیم حاتمی کیا که در جلد دوم کتاب آینه جادو به چاپ رسیده است...هر بار که میخوانم متحیرم میکند...این همه خوبی...این همه اخلاص...این همه صفا و صمیمیت...نه تنها سینمای ایران،بلکه تمام جامعه به امثال آوینی محتاج است...آنها که بسیجی باشند به حقیقت کلمه.

متن نامه:

((بگذار بگویند فلانی رمانتیک مینویسد،اما اگر من بخواهم در بند این حرف ها باشم دیگر نمی توانم عاشق بسیجی ها بمانم.اما تو ابراهیم جان بسیجی و عاشق بمان و جز درباره ی عشاق حق و بسیجی ها فیلم مساز.و هرگاه خسته شدی،این شعر گونه را که یک جانباز برایت نوشته است بخوان:

ای بلبل عاشق،جز برای گلها مخوان!

دست دعای دلسوختگان

آن همه بلند است

که تا آسمان هفتم می رسد.

من پاهایم را بخشیده ام

تا این دل سوخته را

به من بخشیده اند.

اما اگر پاهایم را باز پس دهند

تا این دل سوخته را باز ستانند،

آنچه را که بخشیده ام

باز پس نخواهم گرفت.

دل من یک شقایق است،خونین و داغدار

ای بلبل عاشق،

جز برای شقایق ها مخوان!